وارد هتل شدم. جلو در ورودی دربان که مرد نسبتا پيری بود، جلودوید. سلام گرمی کرد و خوشامد گفت. سعی کرد چمدانک کوچک چرخدارم را بگيرد و برايم حمل کند. امتناع نکردم. چمدانک را به دستش دادم. خوب اين شغل او بود. فکر کردم يا میخواست به رئيساش نشان دهد که کاری انجام ميدهد و يا ميخواست انعامی بگيرد. درهر دو صورت دلم ميخواست خوشحالش کنم.
همرا ه او به لابی کوچک هتل وارد شدم که بيش از چند قدم از در ورودی هتل تا" کانتر" دفتر هتل فاصله نداشت. .
پسر جوانی پشت کانتر ايستاده بود. داشت با تلفن حرف ميزد. از خندههای بلندش معلوم بود که با مسافر حرف نمی زند. پيرمرد دربان هم کنار من ايستاده بود. چند دقيقه طول کشيد تا او مکالمه تلفنیاش تمام شد. در اين مدت من فرصت داشتم به در و ديوارهای اطاق پشت سر او نگاه کنم. اثاث آنجا شامل دو صندلی و يک ميز بود که روی آن يک کامپيوتر نشسته بود!
و يک قفسه بزرگ لانه کفتری که در بالای هر لانه شماره کليد اطاقها نوشته شده بود. در ديوار روبرو دوتا تصوير با قاب شيشهای به ديوار و نزديکیهای سقف تنگاتنگ هم نصب شده بود. در طرف راست تصوير امام خمينی با لبخند! و در کنار ايشان تصوير امام خامنهای بدون لبخند ديوار خالی را لهجه! داده بود.
اين اولين بار بود که که تصوير آقای خمينی را با لبخند ميديدم. دلم ميخواست بدانم به چه چيز لبخند ميزنند. مبهم مثل لبخند ژوکوند. شايد ميشود سالها دربارهی لبخند او حرف زد.(ولگرد جان؟)
و چرا امام خامنه ای اوقاتشان تلخ بود؟ نفهميدم.( زیتونی نمیتونه جلو زبونش رو بگیره: ناراحت بود که چرا زودتر اومدنتو خبر ندادی جلو پات گوسفند بکشه!)
در فرودگاه هم دو تصوير بزرگ از آنها ديده بودم. به گمانم برعکس اين تصويرها بود.
در ذهنام يادداشت کردم که حتما به زيارت مرقد مطهر امام خمينی بروم.( معجزهی لبخند خمینی بر ولگرد. مسئولین توی عکس بخندید تا اقلا بعدها به سر مرقدتان بیاییم.)
(پارازیت زیتون: حالا جان من اینو میگی که برای وبلاگ من بد نشه یا واقعا میخوای بری؟)
مامور دفتر گوشی را سر جايش گذاشت و پرسيد:
- اطاق ميخواهيد؟
ـ بله.
چند نفريد؟
دربان بجای من حرف زد. گفت :
- حاج آقا تنها هستند.(خدا بهخیر کنه! اینم گفت حاجآقا؟)
ـ يک تختی نداريم . فقط دوتختی داريم. شبی ۳۵ هزار تومن هم ميشه.
فکری کردم. ازخستگی داشتم ميمردم. تفريبا ۲۴ ساعت بود که نخوابيده بودم.
گفتم باشه. تقريبا هم قيمت هتلهای دوستاره آمريکا بود. پرسيدم پس هتلهای لوکس تهران چنده؟
ـ حاج آقا، بالای ۱۰۰ هزار تومنه! لطفا کارت هويتتان رابدهيد واين فرم را هم پر کنيد.
ـ کارت هويت چيه؟
يک کارت لمينت شده عکسدار که روی ميزش بود برداشت نشانم داد و گفت:
- مثل اين!
ـ مثل اين ندارم.
- شناسنامه يا پاسپورت داريد؟
شناسنامهام را ازتوی کيفام بيرون آوردم و دربان آنرا از دستم گرفت به او داد!
آنرا نگاهی کرد و با اسم توی فرم تطبيق کرد.
ـ چند شب ميمونيد؟
گفتم نميدانم .
ـ پس ۳۵ هزار تومن برای يک شب بپردازيد.
- ببخشيد پول ايرانی ندارم دلار قبول ميکنيد؟
نگاه معنی داری کرد گفت اشکال نداره ۴۰ دولار ميشه.
در حاليکه ۴۰ دولار روی کانتر ميگذاشتم گفت لطفا شناسنامه تان را لطف کنيد.
اين شناسنامه پيش ما ميماند. آنرا توی يکی از آن لانه کفتریهای قفسه گذاشت.
گفتم اميدوارم مثل چمدانم گم نشود. آقا اگر بدانيد با چه بدبختی آنرا از سفارت گرفتم!
با اخم گفت مطمئن باشيد هيچ چيز در اين هتل گم نميشود.
درحاليکه کليد اطاق را به پير مرد دربان ميداد گفت حاج آقا را به اطاقشان راهنمايی کنيد.(اینم دلار دید گفت حاجآقا ها...)
دنبال دربان راه افتادم که ناگهان چشمم به گوشه لابی افتاد که کافه مانند کوچکی بود.(شکم!)
از پير مرد تشکر کردم. گفتم من ميخواهم در اينجا يک چای بخورم. شما بفرماييد. خودم اطاقم را پيدا ميکنم.(اومدی نسازی ولگرد جان. مگر نمیخواستی خوشحالش کنی؟)
گفت نخير شما بفرماييد. هر وفت چایتان تمام شد، من در همين گوشه کنارها هستم .(خوشم اومد. زرنگتر از این حرفاست!)
از او معذرت خواستم که پول ايرانی ندارم دست کردم تو کيف سه دلار کف دستش گذاشتم و گفتم اين را نگاه دار قبل از اينکه از اين هتل بروم آنرا با پول ايرانی عوض ميکنم.
گفت فرقی نداره حاجآقا. دلار برکتاش بيشتر است!!
آنرا در جيب پيرهناش گذاشت. خواستم بگويم شايد برای شما بله. برای ما که برکتی ندارد. چمدانکم را به دستم داد رفتم روی يکی از مبلهای لابی نشستم.
يک دفعه يادم آمد که نزديک ۴ روز است که هم اطاقی از من بيخبر است.( واویلا... ولگرد جان از شما توقع نداشتم)
فبل از هر جيز بايد به او يک تلفن کنم. چمدانم را کنار مبلام گذاشتم برگشتم به طرف کانتر و از متصدی پرسيدم ميتوانم تلفن کنم؟
گفت به کجا؟ گفتم به آمريکا.
ـ شماره تان را بدين.
شماره را به او دادم. شماره را گرفت و گوشی را به دستم داد.
تلفن چند بار زنگ زد.
ـ الو {خودش بود}
سالام عزیز خودم هستم.( چرا لهجهت ارمنی شد؟)
ـ اصلا مرد تو فکر نمیکنی من دلواپس ميشم. تواين ۵ روز کجا بودی که حالا رسيدی؟(راستمیگه. زود، تند، سریع توضیح بده)
ــ هواييما در راه دالاس تا به مينیاپوليس اشکال فنی پيداکرد به دالاس برگشت. وقتی به مينياپوليس رسيدم هواپيمای آمستردام را از دست دادم و شب در مينياپوليس ماندم. در نتيجه پرواز ک ال ام تهران راهم از دست دادم و با هواپيمای ايران اير به تهران آمدم.
ـ ـمگر من نگفتم با ايران مسافرت نکن!
ـ من بی تقصصییرم.(چرا زبونت گرفت؟:) ) " ک ال ام " مرا با ايران اير فرستاد. از قضاچهقدر همه چيزش خوب بود.
ـ اينها دليل نمیشه که تو اينقدر بیخيال باشی و يک تلفن نکنی(راست میگه!) فکر کردم تو فرودگاه ايران برات مسئلهای پيش آمده همهاش ميترسيدم. و به اخبار تلويزيون هم گوش ميدادم!
ـ که ببينی از دستم راحت شدی؟! حالا که سالم هستم خيالت راحت باشد وشماره هتل را بهاودادم.
ــ خوب برو. بيدارم کردی. پول تلفنت زياد ميشه. مواظب خودت باش. يادت باشه کاری نکنی که اونجا شلاقات بزنند! اگر انجا شلاق خوردی همان جا بمان! ديگر برنگرد. { خنده ام گرفت وای از اين زنها تا هفتاد سالگی که آدم ۷۰ سالش ديگر سياه ميشود!به آدم مشکوک هستند. خوب ديگه خيلی به تلويزيونهای لوسآنجلسی گوش کرده }
.ـ ضمنا تا هر وفت خواستی بمان!
ــ درسته!(چی درسته؟) نه عزيز، ميترسم اگر زياد اينجا بمانم توکمکم متوجه بشی که به هماطاقی اصلا احتياج نداری و بدون او هم ميتوانی زندگی کنی! راستی چمدانم هم گم شده .
ـ بله ديگه پارسال در ترکيه پاسپورت رو گم کردی. ۳ سال پيش دوربينات را.
ــ باز داری تاريخ ميگويی؟ چکار کنم تقصير ک ال ام بود.(بابا جان میگفتی دانشمندان عموما کمحواسند. من به جای چتر چمدان گم کردم:) )
و در آخر گفت خدا کند که پيدا شود برای کت شلوارت نگرانم ..!{۱دليل اش را بعدا توضيح ميدهم|} خوب حالا برو. خداحافظی کرد. تلفن قطع شد .
وقتی گوشی را زمين گذاشت، آه از نهادم بيرون آمد. يادم آمد که به او بايد ميگفتم اگر کسی ازفک و فاميلهايم تلفن کرد، به آنها فعلا نگويد که من ايران هستم!
متيصدی هتل گفت پول تلفنتان رابه حساب اطاقتان ميگذارم.(اوه... اینم این وسط فکر چیه!)
قبل از اينکه به لابی برگردم، چون احساس خاکی و خلی ميکردم رفتم دستشویی لابی سرو صورتم را بشورم ولی خوشبختانه به توالت نيازی نداشتم!(الحمدالله!)
جلو دستشويی ايستادم .
تو آيينه دنبال چشمام ميگشتم که خودم را ببينم! نگاه کردم از ديدن خودم يکه خوردم. ريشهايم بيرون آمده بود. اين چند تا شويدی هم که توی سرم داشتم ژوليده و شانه نکرده و بهم پيچيده شده بود. مثل اينکه ماهها حمام نرفته بودم. درست مثل مدل موهای در هم بافته شده /جامابيکايیها/ شده بودند.
چشمام بیحالت و گودافتاده بود. رنگم پريده مثل مريضها. حتما دهنم هم بوی گند ميدادند. و با آن پيرهن چروکيده آستين بلند يقه بسته درست يک آدم ديگر شده بودم. (پس فکر میکنی چرا هوس مرقد کرده بودی؟) لابد عقلام هم از سرم پريده بود. مثل نوحهی زيبای/زاکری/ مداح ميخواستم بخندم. خنده هم روی لبام خشک شده بود.
گفتم بيخود نيست که به من ميگويند /حاج آقا/. فقط يک تسبيح و يک جای مهرداغ توی پيشانیام کم داشتم.
فکر ميکردم وای اگرهم هم اطاقی مرا با اين سرو وضع ببيند حتما فکر ميکند يک زن عقدی يا صيغهای هم در اينجا دارم!!
راستش بدم هم نميآمد با همين شکل و شمايل تا زمانی که درايران هستم بمانم!! حتما احساس راحتی بيشتری خواهم کرد.
به خودم گفتم نکند توی هوای ايران يک چيزی است که ...
توی اين فکرها بودم که شنيدم نيازمند ديگری در دستشويی را ميکوبد.
باعجله صورتم را زير شير آب دستشويی شستم با دستمال کاغذی خشک کردم و بيرون آمدم و بطرف مبلم در لابی، جايی که چمدانم را در آنجا گذاشته بودم رفتم. روی مبل نشستم. جند مبل آنطرفتر چند مرد" اورينتال" (به حق حرفای نشنیده) نشسته بودند. داشتند حرف ميزدند، چای ميخورند و سيگار میکشيدند.
فکر کردم لابد برای جمهوری اسلامی کار ميکنند. يکی از کارکنان کافه آمد بالای سرم، گفت چای يا نوشابه؟
گفتم لطفا چای . طولی نکشيد که با يک سينی برگشت که توی آن يک قوری چينی چای و يک فنجان و يک قاشق چایخوری و چند حبه قند بود. آنرا جلوام روی ميز گذاشت.
در قوری را باز کردم. چای کيسهای بود ودم نخ کيسه از قوری آويزان بود.
آخ که من چقدر از چای کيسهای متنفرم.
باعجله يک چای توی فنجانام ريختم. جون خيلی داغ نبود، بدون قند آنرا سر کشيدم و دومی راکه ريختم، چای قوری تمام شد. چون خيلی تشنه بودم و به آن کارگر گفتم لطفا يک قوری ديگربياورد.
قوری دوم را هم خوردم و بعد سيگاری آتش کردم وچند پک محکم زدم.
داشتم از خستگی فرو ميپاشيدم. به کارگر اشاره کردم که بيايد.
پرسيدم چقدر ميشود؟
گفت هزار تومن!
در حاليکه دو دلار روی ميز تو سينی ميگذاشتم از او معذرت خواستم که فعلا پول ايرانی ندارم ميروم بعد ازظهر پول ايرانی ميگيرم و با آن دلارها عوضشان خواهم کرد.
باخودم فکر کردم کی ميگويد ايران ارزانی است؟ شايد فقط مسافران وغريبه ها رو ميچاپند!(نه ولگرد جان، ما را هم میچاپند. فعلا مملکت بچاپبچاپه.) اين طور که اين دلارهام دارند ميروند طولی نخواهد کشيد که به گدايی ميافتم. گدا ها را هم که شنيدهام آهنی شدهاند پس بايد سر فک و فاميلام خراب شوم.
حالا ميفهمم آن راننده تاکسی راست ميگفت، پس فاميل به چه درد ميخورد؟
از جايم بلند شدم. پيرمرد دربان جلو دويد.
وگفت حاضريد اطاقتان را نشان دهم؟( بازم گلی گوشهی جمال اینیکی)
گفتم بله. چمدانک را از دستم گرفت و جلو افتاد. خوشبختانه اطاقم طبقه اول بود .
در را باز کرد و وارد اطاق شدم. اطاقی کوچک با دو تا تخت باريک جدا ازهم. يک ميز با دو تا صندلی و يک تلويزيون کوچک قديمی که بود و نبودش هم برای من مهم نبود.
همه چيز بوی نيمداری ميداد. ياد خانه فرانکو /ديکتاتور سازنده /اسپانيا افتادم که در مادريد آنرا موزه کرده بودند
اطاق خواب فرانکو هم مثل اينجا دوتا تخت جدا داشت که نشان ميداد فرانکو تمام عمرش از همسرش جدا ميخوابيده.
من قکر ميکنم اصلا دو تا آدم بزرگ چرا بايد بغل هم بخوابند؟
بهم لگد بزنند و خدای نخواسته نتوانند راحت. کار بودار بکنند!
ياد اون بچه کوچک افتادم که به مادرش گفت مامی من ميترسم . ميتونم امشب پيش شما بخوابم؟
مادرش گفت نه تو بايد تنها بری تو اطاقت بخوابی! بچه: شما بزرگها که نمیترسيد چرا پيش هم ميخوابيد؟!
شايد ايرانيها بهتر از فرنگیها میفهمند. بيخود نيست که بيشتر اطاق های هتل ايران تختهاشان جداگانه است!
الان عدهای داد ميکشند { تختخواب چسبیده حق مسلم ماست!}
اولين کاری که کردم بايد از ريخت حاج آقا بايد بيرون ميآمدم. خوشبختانه تو چمدانکم يک دست لباس و يک حوله و يک ملافه با خود آورده بودم.
رفتم زير دوش. همان جا بدون آيينه ريشهايم را تراشيدم دلم ميخواست که وان داشت که توش ميخوابيدم.
يک دوش طولانی با آب داغ گرفتم پريدم بيرون بدنم را خشک کردم.
يکی از تختها را کشيدم و به ديگری چسباندم. چون پول دوتا تخت داده بودم! تا بتوانم خوب غلت بزنم . روی تخت دراز کشيدم و ملافهام را بهخودم پيچيدم.
به وقت آمريکا حالا برايم شب بود.
وقتی چشمم را باز کردم، به ساعتم نگاه کردم بعد ازظهر بود.
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان 1385ساعت 1:12 توسط زیتون
|
